Vakantie, pure angst en totale opluchting

holiday

Vakantie, een vorm van pure angst en totale opluchting. Opluchting want ik hoef niks, ik moet niks, ik ben niet bereikbaar... Pure angst want ik hoef niks, ik moet niks en ik ben niet bereikbaar. Volg je me nog?

Nog nooit heb ik zo lang vakantie gehad. Ik ben maar liefst vier weken vrij. Heerlijk, want elke dag mag ik zelf, wel samen met Jori natuurlijk, bepalen wat ik ga doen. Ik hoef niet ergens te zijn maar ik kan overal zijn. Pure vrijheid, vrijheid trouwens waarvan veel mensen denken dat je die altijd hebt als je zelfstandig ondernemer bent maar dat is weer een heel ander verhaal. Kortom heerlijk, vier weken bepaal ik zelf of ik wel of niet mijn telefoon aanneem, waar ik heen ga en wat ik ga doen. Vrijdag reed ik met tranen in mijn ogen naar huis, gewoon ontlading, opluchting, alles...

Pure angst ook... Angst dat ik iets mis, dat ik niet nodig ben, dat dingen gewoon doorgaan als ik er niet ben. Dus een terechte vraag: ben ik dan straks nog wel nodig? Dan kan toch ook gewoon alles doorgaan? Herkenbaar dit dilemma dat zich vooral afspeelt in je hoofd omdat je het niet hardop durft te zeggen? Dit is het dilemma dat ik eigenlijk elk jaar weer heb als ik op vakantie ga en eigenlijk ben ik stiekem wel benieuwd of je daar ook wel eens last van hebt.

Ondanks al die tegengestelde gevoelens ben ik van plan om mega te genieten van vier weken onbereikbaarheid, gewoon omdat het kan en mag. Vier weken nadenken over later en later is dan gewoon september hoor.

Vakantie, een gek iets eigenlijk want je weet dat als je straks weer een week aan het werk bent je de vakantie zo weer bent vergeten. Want heus, ook na die vier weken ben ik vast wel weer ergens nodig.

Vakantie dus, pure angst omdat ik gewoon niet zo goed kan loslaten maar ook puur genieten. Van opluchting laat ik even een traantje want ik ben even niet nodig. Althans... ;)

Wini

op

wini